Saturday, May 9, 2009

Μήν χαραμίσεις την αυγή

Απ΄το όνειρο ξαφνιάστηκα
Ένας κρύος ιδρώτας
Στο σώμα κυλούσε ασταμάτητα
Ίσως φταίει του καημού η σιωπή
Που δακρύζει πολεμώντας

Μιά φωνή με ξύπνησε
Ένας Ήλιος, ένα Αγέρι
Με πήρε ξαφνικά απ'το χέρι
Δεν λέω όχι αυτή τη φορά
Τυφλά ακολουθώ αυτό το αστέρι

Δεν παύει ούτε στιγμή
Να μου μιλάει αυτή η φωνή
Ψεύτικες σκιές να μήν ακολουθώ
"Μήν τους ακούς", μου λέει
Τελιωμό δεν έχει η ψυχή

Με κάθε στίχο μιά πνοή
Κι'ας με βρεί πάλι βαρύ το πρωί
Αρκετό είναι να ζήσεις μιά στιγμή
Στης ζωής την αδυσώπητη μανία
Θα ξέρεις πως δεν χαράμισες αυγή

2 comments:

  1. Πέρα από τον Ήλιο και τ' Αγέρι νοιώθω πως κεφαλαία θέλουν τα 'Οχι. Κυρίως, όμως, τα Ναι.

    Πολλές φορές δε, πρέπει να είναι ΝΑΙ.

    Στα δεν θα πρότεινα ανάμεικτη γραφή.

    Καλώς σε βρίσκω και σ' ευχαριστώ για τη φιλοξενία!

    ReplyDelete
  2. Να μαι κι εγώωω....
    Μπα πέρασε κι ο φίλος μου ο aa!!!Ομορφα!
    Καλέ μου Athos είδα το σχόλιό σου και η απάντησή μου βρίσκεται εκεί...
    Ο λόγος που δεν σχολιάζω είναι γιατί τα αγγλικά μου δεν είναι καλά και τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνω και πολλά!!!Δεν ξέρω αν αρκεί μια καλησπέρα μόνο...
    Φιλιά πολλά
    Θα ρχομαι!Υπόσχεση!

    ReplyDelete

athosprv@gmail.com