Friday, May 22, 2009

Το τέλος της νύχτας

Απόψε...
Με σκότωσες με μια γαλήνη
Δεν πίστευα πως είναι δυνατό
Μια μαχαιριά να δώσει ενα πόνο,
τόσο γλυκό

Κραυγή...
Θέλω να βγάλω μέχρι την αυγή
Τώρα μπορώ να συνεχίσω
Και τα χνάρια του παρελθόντος μου,
να σβήσω

Οργή...
Με αυτή λαούς θα κατακτήσω
Με ένα μαχάιρι κοφτερό
Αίμα πάνω στο αίμα με ορμή,
θα ξεχύσω

Και σαν έρθει πάλι η νύχτα, ας δακρύσω

3 comments:

  1. Ελπίζω και εύχομαι να είσαι καλά!!!
    Δεν έχεις κάτι έτσι;
    Οχι πες μου ποιός σε πείραξε να τον φτιάξω εγώ!
    Φιλιά πολλά

    ReplyDelete
  2. Σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης που είχες γράψει "Gost City" να προσθέσω διαβάζοντας το τέλος της νύχτας(επειδή νιώθω πως ο πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος και αποτελεί συνέχεια το ένα στο άλλο):

    Τελικά ο πρωταγωνιστής έφυγε από την πόλη αυτήν; Κι αν δεν έχει φύγει ακόμη, θα καταφέρει να αλλάξει τη ζωή του;
    Αν κρίνω από την κραυγή του, προχωράει μπροστά και το δάκρυ αποτελεί λύτρωση. Κάνω λάθος;

    υγ: Χρειάζεται να με ενημερώσεις, καθώς για να απολαύσω την εικόνα της προηγούμενης ανάρτησης που με καλείς να δω, πρέπει να γίνουν κάποιες προετοιμασίες.. (είναι και η διαφορά της ώρας που πριν λίγες μέρες διαπίστωσα ;-) )

    ReplyDelete
  3. Γεια σου Υαδα!
    Με χαροποιεί που δείχνεις τόσο ενδιαφέρον στις μικρές μου ιστορίες:) Ο πρωταγωνιστής έχει προχωρίσει απο αυτή την πόλη σε κάτι καινούργιο, και ελπίζω να αλλάξει η ζωή του προς το καλύτερο. Η κραυγή και το δάκρυ σημαίνουν ακριβώς ότι λές. Το τέλος της νύχτας είναι το τέλος ενός πολύχρονου ύπνου. Γεια να δούμε τώρα τι θα γίνει:)

    Με συγχωρέις για τη αργοπορημένη απάντηση. Είχα κι εγώ τα δικά μου ταξίδια.

    Να'σαι καλά

    ReplyDelete

athosprv@gmail.com