Thursday, May 21, 2009

Ghost city

I can't see his face, to us he's turned his back
In his left hand a sword, and in the other a gun
In 7 years i saw him come and then hastily part away
Who is he? i cant tell; my eyes are blinded by the sun

He said two words: hello and farewell
What happened in that space remains unknown
Towards him a light that breaches from the tunnel
He seems like a ghost whose path now seems shown

Neither furious wind nor blazing heat delays him
He walks steadily without remorse or pity
Deep inside i think i now understand him
He is departing from this wretched ghost city


  1. Όταν αποκαλύπτεται το μονοπάτι των φαντασμάτων (όποιο κι αν είναι αυτό) τότε δε μένει παρά να λάμψει η αλήθεια.
    Και μια ερώτηση: Βρισκόσασταν εκεί; Το είδατε; Την επόμενη φορά μπορείτε να με πάρετε μαζί σας;

    Καλή σου μέρα :-)

  2. "Ακούω" και "βλέπω" αυτό που έγραψες και ο συνδυασμός είναι ιδανικός. Θα ήθελα, όμως, να είναι εκτενέστερο, γιατί ο χαρακτήρας ή η περσόνα είναι κάπως θολή, για να μπορέσουμε να διεισδύσουμε. Το ποίημά σου αυτό έχει επικές προδιαγραφές!

    Σε προηγούμενη ερώτησή σου αν αυτά που γράφεις έχουν νόημα έρχομαι να σου απαντήσω: absolutely.

  3. Υάδα: Βρίσκομαι εκεί, το βλέπω...Το ποίημα παίρνει χώρο αυτή την στιγμή που μιλάμε. Είσαι ευπρόσδεκτη να ρθείς παρέα:)
    aa: Ο χαρακτήρας έχει μια εικόνα θολή γιατί κανείς δεν τον γνώρισε πραγματικά όσο βρισκόταν σ'αυτή την πόλη, ίσως επειδή ο ίδιος δεν τους έδωσε τη ευκαιρία... Το οτι φεύγει είναι μια τολμηρή κίνηση, ίσως μια που δεν έκανε κανείς.

    Ο αφηγητής είναι το παρελθόν και ο χαρακτήρας είναι το μέλλον, ουσιαστικά του ίδιου ατόμου...Εμένα

  4. o teleutaios stixos krata to varos twn proigoumenwn. megali i aksia tou