Sunday, August 30, 2009

Το παράπονο του Προμηθέα

Ήθελα να ανοίξω τις πόρτες του μυαλού σε νέα μονοπάτια...Δες που κατάντησα...
Με καλοδέχτηκαν μάσκες με υποσχέσεις και ήξερα πως ήταν όλα ψέματα. Αλλά το έκανα...Τους έδωσα τη φωτιά μου. και τότε με δέσανε.

Γίνανε τότε οι σκέψεις δαίμονες με κοφτερά μαχαίρια και μια λύσσα για αίμα ασταμάτητη.
Σάν με βρούν αδύναμο τη νύκτα, ορμάνε να με κατασπαράξουν για ακόμη μια φορά. Είμαι όμως αθάνατος, και όταν κλείσουν λίγο οι πληγές, ορμάνε πάλι να τις ξανανοίξουν. Δεν μπορώ μονάχος να τους διώξω, γιατί κατα βάθος δεν θέλω. Γιατί ο πόνος είναι πιο γλυκός απ'την απάθεια, την έλλειψη φωτιάς που έχω δωρίσει.

θα είμαι ειλικρινής, δεν με δέσανε, μόνος δέθηκα. Αυτοί απλώς κοιτάζουν...Δέν με κρατάει τίποτα εδώ, μόνο η ανάγκη για οτι πιο κοντινό σ'αυτό που είχα...Το "τι θα μπορούσε να είναι"
Δεν με τιμωρίσανε οι Θεοί, γιατί δεν υπάρχουν. Εγώ τους δημιούργησα στη θεωρία , για να ρίχνω σ'αυτούς το φταίξιμο.

Η φωτιά που έχω δώσει όμως...είναι αληθηνη.

3 comments:

  1. Μοιάζει τόσο η ιστορία αυτή με τους ανθρώπους και τη λαιμαργία τους. Όταν έχουν τα πάντα και παρ'ολα αυτοί όμως θέλουν περισσότερα.

    Ακροβασίες ανάμεσα στο πραγματικό και στο φανταστικό...

    Καλημέρα/καλησπέρα :-) μετά από αρκετό καιρό

    ReplyDelete
  2. θα το έλεγα ανθρώπινη "αφέλεια". Δεν τους αδικώ και πολύ:) Δεν ξέρουν καλύτερα...

    Καλώς ήρθες:)

    ReplyDelete
  3. Έχει μια καβαφική παραίτηση το πόνημά σου τούτο. Μια συγκατάβαση που αρνείται εκ των πραγμάτων να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, την αντίσταση. Και είναι ωφέλιμο μερικές φορές να σε παρασέρνει η όποια ροή. Αρκεί να έχεις προηγουμένως καταβυθιστεί στα άγρια νερά της αυτογνωσίας. Όπως και ο ήρωάς μας εδώ.

    Είσαι ευαίσθητα σκληρός και σίγουρα άνθρωπος που δοκίμασε τον πόνο και τον έκανε λόγο. Έτσι νομίζω. Και ως φιλόλογος και ως φίλος σου χαίρομαι που ο όγκος του πόνου δε μένει ασμίλευτος, αλλά δημιουργείς πέτρινες εικόνες.

    Να είσαι ρευστός προς το παρόν, Άθω μου, εύχομαι!

    ReplyDelete

athosprv@gmail.com