Wednesday, September 30, 2009

Βαβέλ

Μ'ακούς;
Yes, very clearly
무슨 말씀이세요

What do you need?
몰라
Δέν καταλαβαίνω...

사랑해
Δέν σε πιστεύω!
Why do i not see through the words?

Sunday, September 20, 2009

Euphorbia Milii

So Bittersweet
The vision's trick
It's meant to fade
Before you break

A flaming stream
Ignites the dream
Unveil the thorns
Yes, you who mourns

Release the spark
Forfeit the dark
Do, shut the past
Gain peace at last

With Strength divine
Your dream against mine
Ends with minus one line

Ghn and Sao: Of the Shells of Awareness

Ghn: I find you deeply thoughtfull this morning.

Sao: Indeed. i have been trying to group some of my thoughts into one great concept.

Ghn: Please go on, i am greatly interested in hearing. Maybe we can put it into words together.

Sao: Almost each day that passes, blesses me with a realization of a new and exciting concept. While trying to manifest a deeper understanding for it, i find myself struggling to maintain order in my mind and soul. And each time it gets even harder to do so.

Sao: That sounds really aspiring. I have to admit that i have experienced it so, myself; feeling like laying an new path of thinking about all things. Each time, the new realization is even more exciting. Yet at the same time, it grows harder to maintain a harmony of thoughts.

Ghn: Precisely. I can envision opening a small hole in the shell in which we reside, to discover a brand new world. When we manage to gain access to it, we feel amazement and fear concurrently for this new discovery. Then, again we open another small hole in this new shell, only to gain access to a bigger world. It gets progressively more exciting, and challenging. Only the strongest minds may survive this hardship, to experience such beauty.

Sao: The shell in which we live then resembles only an obstacle?

Ghn: And the hole in the shell in which we live is the path to a new awareness!

Sao: The shells of awareness...

Ghn: Fascinating...Thank you.

Sao: Thank you my friend.

Tuesday, September 15, 2009

Ανθρώποι σαν εμάς

Κούρδισα στην κιθάρα χορδές λεπίδες για να πονάω, καθώς μέσω αυτής, αγγίζω μελωδίες του ασύλλυπτου μυαλού μου. Και καθώς τα δάκτυλά μου αιμορραγούν χάνομαι σε μια καταιγίδα...τόσο φανταστική...

Πόνεσε πολύ η Μάνα μου πολύ καθώς με έφερνε στον κόσμο, λες και βγήκε απο μέσα της ένας δράκοντας, με ακόνιστα όμως νύχια, και χωρίς αρκετή τόλμη για να πετάξει. Απ'το στόμα μου όμως, απο πολύ μικρός, πάντα έβγαζα φωτιά. Υπάρχουν δράκοντες κι'αλλοι...

Ανθρώποι σαν εμάς δέν γνωρίζονται έτσι απλά και μετά χάνονται. Πολύ ηλίθιο θα'τανε αυτό. Είναι η μοίρα μας τέτοια που θα χαθόυμε μέσα σε μια φλόγα πάθους και θα βρεθούμε σε μια λίμνη αίματος. Δεν υπάρχει στην φύση μας το "Συνηθισμένο", η το "Εν τω μεταξύ", μόνο "απόλυτα" συμβάντα.

Υπάρχουν τόποι μυστικοί όπου συχνάζουνε ολίγοι, εκεί θα με βρείς και μένα. Εκεί στα σκοτάδια, αγναντεύω για φλόγες. και όταν δω μιά, είναι λες και πλάθεται το σύμπαν ξανά απ'την αρχή...Ένα θέαμα...πανέμορφο και πικρόγλυκο...

Σαν σκύλος πιστός στο όνειρο αναμένω, μπας και γίνω και γω η φλόγα που κάποιος άλλος αγναντεύει...

Και τότε ξυπνάω, η καταιγίδα έχει τελιώσει. Πάλι ονειρευόμουνα ο μαλάκας...

Friday, September 11, 2009

Είσαι ακόμα εδώ



Δεν έχεις φύγει, είσαι ακόμα εδώ
Στα χείλη σου ένα χαμόγελο παντοτεινό
Και μια λύπη συνάμα...

Η δύσκολη ζωή σου ποτέ δεν ήτανε δική σου
Ζούσες πάντα για άλλους, τέτοια θα είναι η θύμισή σου
Και τελικά στην άσφαλτο ολοκληρωτικά δώθηκες...

Καθώς σ'αυτό τον κόσμο κοιμάσαι
Θυμίσου μας όπου και να'σαι
Μαζί με τον πατέρα σου παρέα...

θείε μου αγαπητέ, όσο ήσουνα εδώ...ήτανε ωραία...
Απο εδώ κάτω, σε χαιρετάει η αυλαία
Αργά η γρήγορα, θα τα ξαναπούμε

Πανίκος Βοσκαρίδης 11/03/1954 - 09/09/2009

Saturday, September 5, 2009

Legendary

Within the mist i find the cave where all the shadows come to pray
Along the darkness i proceed, on grief my soul with sloth shall feed

And while i sin in this inglorious dream, i'll reign supreme
A miracle divinely concealed, through keen manifestation, revealed

According to such laws of reason, i have commited grand treason
Behold, within the depths of my mind's woe, i have created God