Monday, April 1, 2013

Χώρίς Τίτλο

Υπάρχουν τόποι και χρόνοι απ'τα παλιά που συχνα επισκεπτόμαστε στο μυαλό, όσο και αν πονάει.
Γιατί το κάνουμε, δεν ξέρω.

Σαν πολλούς και γώ ταξιδεύω πίσω στον χρόνο σαν σκυφτό σκυλί και αγναντεύω αυτά που ήταν και αυτά που ήλπιζα να γίνουν, έστω και αν τώρα χαίρομαι που δεν έγιναν, νομίζω.
Αιώνιος μου εχθρός, το 'Αν'.

Λέξεις γράφτηκαν σε χαρτί, σε μπλόγκ, ζωγραφίστηκαν στις πτυχές του προσώπου μου, που καθώς περνούν τα χρόνια μου θυμίζει πως δεν είμαστε αθάνατοι αλλα ζούμε έτσι.
Όμορφη αλλά μοιραία η ζωή.

Πόσες σκέψεις μένουν παγιδευμένες μεσ΄'τα βαγόνια του μετρό και πόσα πάθη; Της ψυχής μας τις πτυχές, ποιός θ'αποκαλύψει μέσα απ'τα λάθη; Χωρίς τίτλο η οδηγίες η ζωή καί ίσως κάποτε να φένεται άδικο, μα ίσως γι'αυτό το λόγο μπορούμε να ζήσουμε ολοκληρωτικά.
Γιατί αν δεν πέσουμε να χτυπήσουμε, δεν θα μπορέσει τότε κάποιος να μάθει απ'το πάθημά μας.

No comments:

Post a Comment

athosprv@gmail.com